دیشب باد ، قطره های باران را که از قضا دل پری هم داشتند ، را به شیشه می کوبید. باران خوبی بود. طوری که حالا زیر پایم نرم است ، وقتی راه می روم. شلوارم حسابی گلی شده.

دنبال رنگین کمان اما نمی گردم. اصلا کمان که رنگین نیست. هیچ وقت هم نمی شود. حکما این هم مزاحی بوده برای دوران بچگی مان. چاقو که دسته اش را نمی برد. نمی تواند. که اگر می توانست ، می برید. کمان هم خودش را رنگین نمی کند. نمی تواند. که اگر می توانست ، نمی دانم که ، شاید می کرد.

دیگران را اما رنگین می کنند و می برند...

مثل همان کمان که قنداق را رنگین کرد. مثل همان چاقو که گلو را برید. مثل همان کمان که مشک را درید. مثل همان چاقو که انگشت را با انگشتر برید.

حرفهای آخوند مسجد است که دارد توی کله ام راه می رود. بقیه ی «مثل همان» هایش یادم نیست.

رسیده ام به کوچه مان. باران گرفته است دوباره. از ناودان حلبی خانه مان هم دارد آب می ریزد توی کوچه ی گلی. صدایش جلوی حرفهای آخوند را می گیرد توی کله ام.

حالا دارم به کرسی ذغالی بی بی فکر می کنم...

                                                                                                       یاعلی

دیوار اما اگر فرو بریزد ، آجر همان است. همان که روزی فاصل بود و حالا به وصل خاک رسیده است.

                                                                                                                        یاعلی

چقدر غم انگیز است حال و روزش وقتی پسرش را در سرازیری درد می بیند. شیب این سرازیری اما زیاد نیست...

چه می گذرد درون پدری که دارد جای نفس ، نفس نفس زدن طفلش را می بیند...

چقدر آدم دوست دارد گریه کند برای این پدر...

چقدرش را احتمالا که نه ، حتما ، من و تو نمی دانیم و با چند بار شنیدنش ، تکراری می شود برایمان. مثل خیلی چیزهای اطرافمان...

این تاریخ انگار مدام باید تکرار شود. تکرارش ، امروز و در زمان ما و نزدیک ماست.

پدرش میگوید:

محرم را صدا بزنید... که من چندی است روضه ی علی اصغرم را بر دوش می کشم...

                                                                                                     التماس دعا

جاروی یک نفره صدا ندارد!

عجب بارانی بود دیشب

مرا تطهیر خواهد کرد بارانی که می بینی...!

                                                                                                     یاعلی

هيچ نمي‌فهمد. خودت برايش بفهم ! اصلا اگر خسته مي‌شوي تو هم برايش نفهم. هرچه قدر دوست داري برايش زير آبي برو. باز هم نمي‌فهمد.

«جرأت» اصلن ندارد كه بخواهد سر خود كاري بكند. هرچه بگويي مي‌گويد چشم. نمي‌گويد كه ، سرش را تكان مي‌دهد كه يعني چشم.

«اعتراض» بلد نيست كه.اگر هم ديدي يك كم دارد بلد مي‌شود زود غذايش را آماده كن ، خفه مي‌شود. اگر اعتراضش به كارش و يا حتي جاي خوابش هم باشد تو باز غذايش را آماده كن.خفه مي‌شود.

راستي «صلاحش» را هم بايد خودت بفهمي.اولش سخته ولي و به مرور زمان خودت متوجه مي‌شوي كه چه كار دل‌انگيزي است و چقدر هم به انسان اعتماد به نفس مي‌دهد.اصلن اگر از من مي‌شنوي ، تا مي‌تواني از اين‌ها بگير و هي صلاحشان را بفهم و اعتماد به نفس براي خودت انبار كن. لازم مي‌شود این روزها.

اگر هم خواست خودش صلاحش را بفهمد ، تو مانع شو و با يك تكه چوب ــ هرچه كلفت‌تر بهتر ــ تا مي‌خورد صلاحش را بفهم!

تا بخواهي مي‌تواني سواري بگيري ازش و خم هم به ابرو نياوري.

سرت را درد نياورم. خر خوبي است.از اين نژاد هركي برده راضي بوده. بخر و يك عمر حالش را ببر!

.

.

.

آهـــــــاي... غذا يادت نرود! خيرش را ببيني.

                                                                                                                  ياعلي

« الی که مرد. آبرو می خواد چیکار...»

این دیالوگ برای همه ی آنهایی که فیلم درباره ی الی را دیده اند آشناست. شاید در نظرشان بهترین دیالوگ فیلم هم همین باشد. سیاه کننده ی سطور که همین نظر را دارد. این روزها خیلی ها دارند می میرند. آبرویشان هم به هر نحوی که هست حفظ می شود. چه آنها که و چه آنها که.

مرگ اما فقط به نفس نکشیدن نیست. به باد کردن بدن و گرفتن بوی گند هم نیست. مرگ حتی به رفتن زیر بیل های خاک هم نیست. مرگ وقتی است که فکر نفس نکشد. در سینه بماند. و در ذهن آدمی و در پایین ترین لایه های آن به زیر خروارها خاک برود. آب هم که به راحتی نفوذ می کند توی خاک. بعد می شود ، فکر نم کشیده.

فکر که نم بکشد ، بشریت به اجبار باید به تصمیمهای آبکی اش تن در دهد. بشریت بعد هم باید به عزا بنشیند حماقتش را. زبانش حتمن مو در می آورد از بس ماست مالی کرده دروغ هایش را. گلویش پاره می شود حکما از بس داد زده تا برای خودش آبرو گیر بیاورد و به همه ثابت کند که این بار واقعا گرگ به گله زده است و گوسفندان در خطرند و یادش بیافتد که چقدر متنفر بوده از چوپان دروغگو...

خدا را شکر که نخ آبرویمان دست خداست. وگرنه هر روز الی ها را قربانی میکردیم.

غرقیم در گناه و گرامی به نزد خلق

این آبرو مریز به روز حساب هم

                                                                                                   یاعلی

آسمان که ابری می شود و خاکستری ، خورشید هم تار می شود. چشم هایش را بازتر می کند که بیشتر دیده شود. نمی داند اما دارد مدام تار می شود!

همان روز که برق خانه مان رفته بود ، چشم هایم قهوه ای تر شده بود انگار. توی آیینه ی تاریک ، با چشم های وق زده ، زل زده بودم که شاید قهوای اش را ببینم. و دیدم. چقدر دلم تنگ شده بود برای چشم هایم.

قهوه ای هم رنگ خداست...

                                                                                                                     یاعلی

خودکارم نمی نویسد. پر رو شده حتما. خیال می کند جایش تنگ شده. خیالش بی خود است. هنوز بزرگ نمی نویسد که هم چی خیالی دارد توی لوله ی پر از جوهرش.

خشک نشده جوهرش که. خودش را به خشکی زده. دلتنگ نیست. اگر بود هم باور نمی کردم. این روزها از جوهری که خودش مالیده روی کاغذ، حرف، زیاد زدند. فهمیده حتما، که حالا دارد ناز می کند و خیال بزرگ نویسی رسیده به لوله اش.

اینجا نمی خواهد بنویسد دیگر. اگر خسته شده باشد یک کم باور می کنم. خودم یکبار برایش خواندم که...پایان بی دلیل دویدن نشستن است...

دلم می سوزد برایش. دنبال گوش می گردد. خودش ندارد که. اگر داشت برای خودش می گفت و کلی هم صفا می کرد.

گوش می خواهد.

همین.

دردش را فهمیدم.

گوش من جای دیگری بند است.

تو اگر می توانی گوش باش برایش. شنوا و ناشنوا. فرقی ندارد برای جوهرش.

گوش می خواهد فقط.

                                                                                                                   یاعلی